با تو گفتم: حذر از عشق!؟ ندانم! سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم، نتوانم!

من دوباره پشت سیستم!مثل سالها پیش...با این تفاوت که اون وقتها کامپیوترم تو اتاق کوچولوی روب اسمونم بود...و الان پشت کامپیوتر سایت دانشگاه!به قدیم که نگاه میکنم چقد خام و کال و ساده و سفید بودم!!!با اف

بارانبارانبارانو من باز پشت پنجره ی سایت دانشکده هوس نوشتن کرده ام...صدای تق تق کیبورد چه حال خوبی به نوک انگشتانم میدهد...برمیگردم به روزهای قدیمی و پر از شور...راستی که تایپ با گوشی آن مزه ی خاص کیب

شب باشد و یار باشد و خواب باشد و دل خواهد دل خواهد و دل خواهد و دل خواهد و دل

هوا کم است! میان این همه هوای کم بغض موج میزند...پاروی خود را بر گلویی که هنوز زخم است میزند... و تو میدانی تنها یک مسیر برایت مانده... از جاده ی یک طرفه ی عشق تنها یک مسیر برایت مانده بقیه راه ها مسد

پاییز و باهم بودیم،اما کنار هم نبودیم تا حالا... و این اولین پاییز در کنار هم بودنمونه....نمیدونی چه لذتی داره این پاییز و هوای عاشقانه ش در کنارت...

یعنی چی شد که خدا مهر تورو به دلم انداخت؟؟ کدوم فرشته پیش خدا خوبی منو گفت؟ کدوم دعای پدر و مادرم واقع شد روی زندگی من؟ پرنده سعادت چه وقتی روی بوم خونه من نشست؟؟؟ چرا تو اینقد خوبی؟ مهربونی...صبوری...دوست داشتنی؟ عاقلی...آقایی...بخشنده ای؟ چرا هر چق

دوست دارممیدونی که؟

آدم وقتی با پیدا کردن یه آهنگ قدیمی اشک شوق از چشمش جاری شد...یعنی هنوز لطافت درونش روشنه وقتی نتونست جلوی فیلمی که هزار بار دیده گریه نکنه... یعنی هنوز قلبش با گرمی میتپهوقتی به فکر نبود خانواده ش افتاد و بغضش گرفت و اشک از گوشه ی چشمش راه خودشو باز کرد...یعنی هنوز نبض احساسش میزنه گریه خیلی خوبه،س...

پست قبل خیلی یهویی و جالب بود،چون واقعا تک تک این احساسات و تجربه کردم.اما خب... احساسم موقع دیدن توحس حضور تو کنارم به چیز دیگه س نه گریه س،نه خنده،نه بغض و نه قلقلک یه آب گرمه که از بین مهره های گردنم عبور میکنه و به قلبم سرازیر میشه همه میگن چند سال دیگه این عشق و عاشقی از سرت میفته!! میگن اول زن

ماه من ماه منای پریچهره بگو چرا رها شدی ترک من گفتی چه آتشی به جان زدی روز و شب گریه ام به یاد خاطرات توست راحت جان تو بودی عشق پنهان تو بودی روزگاری دل به دام تو فتاده بود همدم شبها رباب و جام و باده بود همچو پروانه به گرد شمع روی تو جان و دل شعله ور بووووود گریه ها تا سحر بووود #نصفه شبی حس گرفتم ...

تولدت بود امروز... روز به دنیا اومدن همیشگی ترین همان من!!اومدنت مبارکت،سورپرایزم واقعا عالی بود...اما...!! باید اعتراف کنم من بیشتر سورپرایز شدم...اولین آرامش توی آغوش گرمت روی پتوی سربازی،توی اتاق خونه نیمه آماده،زیر پنجره ی بی پرده ی مقابل به خانه ی چلچراغ همسایه،با بادبادک ها و نوار های رنگی رو

به خطا چو بو،خطای کرد به خودا موشتی خطا هاتبو لافی لگل پرچمی تو دا لی دابه امیدی اوه وا رابوره به سه رما روژی کوتوم له سر ریگه کیا دس به دوعا پس بلاوینه ره قیب وا دلکم لت لت بو سا بکه لوطفه لگل بنده ی خوت تو بی خودا غم و درد و خفت و عاجزی و دوری تو زحمته جیگه و گناجیشی بی تو له دلا کوته سر رومتی آلت

به تو از تو می نویسم به تو ای همیشه در یاد ای همیشه از تو زنده لحظه های رفته بر باد وقتی که بن بست غربت سایه سار قفسم بود زیر رگبار مصیبت بی کسی تنها کسم بود وقتی از آزار پاییز برگ و باغم گریه می کرد قاصد چشم تو آمد مژده ی روییدن آورد به تو نامه می نویسم ای عزیز رفته از دست ای که خوشبختی پس از تو گم...

عشق یعنی: برات شعر بگه...پاک و صادق و عاشقانه

خدای بزرگم شکرت

عشق یعنی: عطر پیرهنی که دزدیدیش...!

بیشتر از رویای شیرین خواب دم صبح روز اول مهر،دوستت دارم...!